Dzień 26 czerwca 2020 r. przywitał uczniów ósmej klasy piękną, słoneczną pogodą. W tym trudnym dla całej społeczności szkolnej okresie pandemii koronawirusa, udało się stworzyć im namiastkę uroczystego zakończenia szkoły podstawowej. Mimo kameralnego składu, który stanowili wraz z nimi jedynie uczniowie klasy VII, pani dyrektor oraz kilku nauczycieli, atmosfera była bardzo podniosła i wyjątkowa.

Tradycyjnie rozpoczęto od odśpiewania hymnu państwowego i przekazania sztandaru szkoły nowym chorążym. Następnie głos zabrała pani dyrektor Anna Makuch, która skierowała kilka ciepłych słów do wszystkich uczniów i wręczyła świadectwa z wyróżnieniem oraz nagrody książkowe za bardzo dobre wyniki w nauce i wzorowe zachowanie, a także dyplomy absolwenta. Przekazała również listy gratulacyjne dla stypendystów i nagrodę za 100% frekwencję. Drobnymi upominkami zostali także nagrodzeniu uczniowie klasy ósmej, którzy aktywnie działali na rzecz Spółdzielni Uczniowskiej Centuś.

Bardzo miłym i przejmującym akcentem uroczystości było pożegnanie ósmoklasistów dedykowane pani dyrektor, nauczycielom, młodszym kolegom i wychowawczyni pani Justynie Kożar-Rozparze. Te ciepłe, serdeczne słowa sprawiły, że nie obyło się bez łez i wzruszeń.

Dodatkowy uśmiech na twarzach wywołał występ ucznia Pawła Ślązaka, który brawurowo zadeklamował utwór poetycki, autorstwa tegorocznych absolwentów pt. Inwokacja

Szkoło! Ostojo moja! Ty jesteś jak zdrowie,

ile cię trzeba cenić ten tylko się dowie

kto cię stracił. Dziś piękność twą w całej ozdobie

widzę i opisuję, bo tęsknię po tobie.

Szkoło kochana! Podczas pandemii korony

nie zapraszasz uczniów w swe przytulne salony!

I gród wysocki chronisz z jego wiernym ludem

nauczając ich zdalnie z mozołem i trudem.

I mnie 8 lat temu też uwiodłaś cudem.

Gdy od płaczącej matki pod Twoją opiekę

oddany, ciężką od książek dźwigałem tekę.

A teraz sam przychodzę do twych świątyń progu

za długą edukację podziękować Bogu.

W maseczce na twarzy i oświadczeniem w ręce

pragnę się pożegnać i ukłonić w podzięce.

Tymczasem przywróć uczniów na Nauki łono.

I przenieś moją biedną duszę utęsknioną,

do tych ławek pomarańczowych i krzeseł

zielonych, w każdej klasie równo ustawionych.

Do tych jasnych korytarzy wrzawą ogarniętych

i dyżurujących belfrów za bardzo przejętych.

Do uczniów harujących dniami i nocami

wkuwających za dnia, pochłoniętych grami.

Do tych klas przepełnionych wiedzą rozmaitą,

na przekór wszystkim krążącym o nas mitom.

Gdzie zielonkawy dziennik, kreda jak śnieg biała,

gdzie koleżanka pierwszy raz się zakochała.

A wszystko przepasane jakby wstęgą, miedzą

zieloną, na której chętnie przedszkolaki siedzą.

Szkoło kochana! Za wszystko dziś dziękujemy

i opuszczać twych murów tak szybko nie chcemy!

Tradycyjnie w imieniu całej społeczności uczniowskiej najstarszych uczniów pożegnała klasa VII, która krótko przypomniała wspólne radosne chwile, wyjazdy, wycieczki i dyskoteki.

To ostatnie dla uczniów klasy VIII szkolne spotkanie zakończyła pani dyrektor, która życzyła im powodzenia w dalszej edukacji oraz wszystkim zebranym udanych, radosnych i bezpiecznych wakacji.

Drodzy Ósmoklasiści!

Na zawsze pozostaniecie w naszych sercach i pamięci!

Skip to content